| |
In deze rubriek lees je hoe het met de geadopteerde papegaaien gaat
Recco
Op 6 juli is Recco bij ons komen wonen.
Recco is een grijze roodstaart, geboren in 1973, dus al 37 jaar oud.
Hij heeft zijn lange leven in een kooi doorgebracht, maar leeft nu het leven van een moderne papegaai.
Omdat wij in Drenthe wonen is Renate Mast van de stichting, voordat ik de cursus ging volgen, op huisbezoek geweest.
Zo was het mogelijk dat Recco na de cursus meteen met me mee kon naar Drenthe.
Recco is een vrolijke lieverd die van slopen houdt.
Touwen en dozen van dik karton zijn favoriet.
Praten kan hij erg goed, hij doet een poesje na, roept hard: politie!, goedemorgen Reccootje, poesje, miauw, Hooi!!, een hondje nadoen kan hij als de beste, erg grappig om te horen allemaal. Hij heeft een vrij zware stem en een Rotterdams accent, echt geweldig leuk!!
Hij kan prachtig fluiten, vindt de muziek van Jan Smit leuk, maar favoriet is Rowwen Heze.
Zodra hij deze muziek hoort begint hij te swingen en te fluiten.
Recco had wat kale plekjes, maar inmiddels heeft hij een prachtig verenpak gekregen.
Hij houdt erg van eten, lust graag banaan en bloemkool en 's avonds kan hij niet wachten om te beginnen met de zaden hij bij zijn brokken krijgt.
Iedere dag is hij een poosje buiten, we hebben zelf een buggy voor hem gemaakt, zodat ik hem makkelijk mee kan nemen in de tuin.
Als ik in de moestuin aan het werk ben, kan Recco er gezellig bij zitten. Bij alles wat ik doe zegt hij: goed zo!
Op mijn verzoek is Renate pasgeleden nog een keer vanuit Leeuwarden bij ons op bezoek geweest.
Ik wilde toch wat meer zekerheid over het knippen van vleugels en nagels.
Mijn buurvrouw heeft een Amazone papagaai en heeft ook veel geleerd van het bezoek van Renate.
Alle hulde aan de stichting, aan de mensen uit Rotterdam en aan Renate.
Deze week ook de praktijk van de volgelarts uit Meppel bezocht om voer voor Recco te kopen. Ik ben daar zeer vriendelijk geholpen en heb een goed gevoel dat ik in de buurt naar een dokter kan als er iets met Recco aan de hand is.
Recco is erg op mij gericht en gedraagt zich uitstekend.
Mijn man Peter moet wel oppassen dat Recco hem niet bijt als hij op de draagstok zit.
Onze kat Boris vindt het een stuk gezelliger geworden, want hij ligt nu veel meer in de kamer dan voorheen.
Onze hond Bløf daarentegen had in het begin een hekel aan het schelle geluid dat Recco maakt, maar dat went.
Tot zover het papegaaien nieuws uit Wateren.
Groeten van Chantal.
Kruimel
Kruimel is een jaar of 4 geleden in ons leven gekomen.
Ze was en is nog steeds een plukkertje. Daar zal wel nooit meer verandering in komen denk ik. Maar wij hebben ons erbij neergelegd want het is een hele lieve vogel. Ze fluit en praat vaak en is eigelijk altijd wel vrolijk. We 'dansen ' regelmatig samen met de andere 2 grijsjes, Luna en Okkie. Ze leeft samen in één kooi met Jeanie een Edelpapegaai. Dit gaat al twee jaar goed. Ze koppiekrouwen elkaar regelmatig. Bij lekker weer zitten ze regelmatig een paar uur buiten als wij thuis zijn.
Kruimel heeft het goed naar haar zin denk ik en ik hoop dat ze nog lang bij ons mag blijven.
Groeten van Jet en Kruimel.
Jip
Hallo allemaal! Ik dacht kom, ik laat weer eens even wat van me horen, ik ben Jip, 5 jaar oud en woon alweer 2,5 jaar bij mijn adoptiegezin.
Hier heb ik het heel erg naar mijn zin, samen met mijn broer Rocco die ook van de stichting komt.
In het begin was het wel even wennen zo’n grijze boef naast me te hebben maar nu kunnen we niet meer zonder elkaar!
Het eerste wat ik ’s ochtends roep is: Roccoooo??!!
Het vrouwtje zegt steeds dat wij net die twee oude mannetjes van de Muppet show zijn, echt Jut en Jul, twee pootjes op een buik.
Sinds kort heb ik een nieuwe hobby, het touw slingeren, als het vrouwtje dan een muziekje opzet zwier ik lekker rond aan het touw met de bijbehorende geluidjes, daar moet iedereen dan altijd om lachen….. heel gek vind je niet?
Nou ik slinger nog even verder, ik zou zeggen tot de volgende keer!
Jordi
Sinds enige jaren zijn wij de trotse eigenaren van de grijze roodstaart Jordy. Jordy is afgestaan aan de Moderne Papegaai nadat zij 10 jaar bij mensen in Zeeland heeft gezeten. Ze scheen te schreeuwen en te bijten. Nu kan zij inderdaad hoge piepjes en tuutjes keihard laten horen, maar dat hoort bij een papegaai. Bijten kan ze ook maar als wij er goed over nadachten waarom was het ook niet zo raar. Wij weten dat nu en houden daar rekening mee. Via de Moderne Papegaai hebben wij haar eerst als opvang papegaai in huis gehaald, maar al binnen 2 weken wisten wij dat ze nooit meer weg zou gaan. Nu is zij onderdeel van ons gezin.
Jordy is eigenlijk zo lief en aandoenlijk dat al dat soort papegaai gedrag er eigenlijk niet zo toe doet. En daarbij toont ze dat negatieve gedrag vrij weinig. Wat wil je ook als je iedere morgen een paar overheerlijke juvenile balletjes krijgt en hele dagen in de tuin mag vertoeven. Jordy kan het goed vinden met onze andere vier gevederde vriendjes en laat zich regelmatig het voedsel uit de snavel eten. 3 Van die andere gevederden zijn namelijk de brutale halsband parkietjes en die willen het liefst dat wat Jordy eet eten.
Begin april zijn we een weekje op vakantie geweest naar Limburg. Natuurlijk gingen alle gaaitjes mee. Lekker gezellig met z'n allen in de auto en in het vakantie huisje. Robin onze dochter van 3 heeft zich tijdens deze vakantie ontfermd over Jordy. Ze werd voorgesteld aan de buur kinderen, ze hebben achter de eendjes aangezeten en fijn met papa tv zitten kijken op de bank. Sinds die vakantie wil Robin niets liever dan met Jordy de hort op. Zolang het in onze eigen tuin is hebben we geen bezwaar. Het is zo geweldig om zo'n klein grietje met Jordy bezig te zien. Als Robin iets doet wat Jordy echt niet fijn vindt geeft ze haar een zachte knau, een waarschuwing, meer niet. Een schrammetje is niet eens zichtbaar. Het is zo wonderlijk dat die 2 elkaar zo aankunnen.
Aangezien Jordy een behoorlijke leeftijd zou kunnen behalen zijn we blij dat Robin en zij opgroeien, Jordy en de rest van onze gaaitjes zullen in ieder geval een goede verzorging en liefde krijgen gedurende hun hele leven.
Op weg naar Limburg
Op de Beekse Bergen
De hort op met Robin
Dit is mijn papegaai en ze heet Jordi
Loris
Enige weken geleden werd mij gevraagd een verhaaltje te schrijven. Maar ik had het zo druk met het troosten van de zieke vrouwtjes (buikgriep en hersenschudding) van het gezin dat het me maar niet lukte. En eerlijk gezegd ontbrak het me ook aan enige inspiratie, ik ben al meerdere keren begonnen maar steeds weer gestopt. Hier de zoveelste poging.
En wie ben ik dan, nou “gewoon” Loris. Iedereen kent me wel van de website van de stichting.
Op 13 december 2009 ben ik terecht gekomen bij een gezin met 3 kleine kinderen (3 jr, 2 jr. en 8 mnd). Het was de vraag of ik me zou redden, als stresskip, in een druk gezin. Met naast 3 meiden, Hartog en Jenny, ook nog 5 katten, 3 konijnen en een halsband parkiet. Ik kan jullie geruststellen, ik red me prima.
De vrouw des huizes waakt er ernstig voor dat de kinderen me niet te veel lastig vallen. Dat heeft niet zo veel zin want regelmatig wandel ik over de grond om de kinderen uit te dagen tot spel. En meestal lukt dat wel. Erg leuk is als ze met een touwtje met kralen over de vloer trekken en ik er dan achter aan ren om de kralen te pakken. Ook balletje balletje vind ik erg leuk. Als de meiden met een treinbaantje spelen is niets leukers dan de treintjes van het baantje te trekken (en een keel dat ze dan opzetten, dan houd ik mijn vleugels voor mijn oren). Een keer vond ik het leuk om de baby in haar teentjes te bijten toen ik bij Jenny op schoot zat, dat vonden ze, geloof ik, niet zo grappig.
In het begin had Jenny wel erg veel aandacht voor me. Als ze er dan niet was dan wilde ik niet meer eten of kwekken maar zat ik wat suf voor me uit te staren. Ook als de heer des huizes thuis was. Ze is wat minder aandacht gaan geven en nu gaat het goed.
Toen ik aankwam stond er een enorme villa voor me klaar maar die is ondertussen weer verkocht omdat ik nooit in de villa zat maar er altijd op. Er staan nu 2 klimbomen, we hebben de beschikking tot een “hang” boom en buiten in de tuin staan ook nog eens 3 klimboompjes. Of te wel, genoeg variatie voor me.
Iedere dag ga ik mee de konijnen verzorgen, ik heb dan de grootste praatjes. Bij mooi weer vragen de buren zich af wie er zo zit te kwekken. Dat zijn de kinderen maar ik doe net zo hard mee, gezellig toch. Ook konijntje pesten vind ik een leuke bezigheid buiten.
In het begin ging ik 2 keer per week mee de oudste dochter van de peuterspeelzaal halen, erg leuk al die aandacht. Maar helaas mag dat niet meer van de peuterleidsters. Wel ga ik nog regelmatig mee naar de brievenbus bij het bejaardenhuis, al die ouwetjes kijken en wijzen dan naar me. Ze hebben me beloofd dat ik van de zomer regelmatig mee naar het bos vlakbij het huis mag, lekker hoor die boslucht, ik verheug me er nu al op.
Douchen vind ik wel leuk maar die regen waar ze me soms in zetten, daar ben ik niet blij mee. Dan word ik erg boos en zit de rest van de dag te mokken. Want hadden ze in het vorige huis soms nog een schuilplek voor me, hier hebben ze dat niet. De sneeuw vond ik wel leuk, ik ben heerlijk op de slee rondgetrokken.
En dan nu op naar de zomer, Jenny (het grote vrouwtje) is sinds kort ook op de woensdag thuis dus dat betekend, bij mooi weer, 5 hele dagen naar buiten. Lekker de buurt op stelten zetten met mijn “bouwvakkers” fluitje. Jenny probeert me nu ook “Tina wat kosten die ….) te laten zeggen. Boeren kan ik ook als de beste, net als windjes laten. Ik denk dat de buren zich gaan afvragen wat voor rare lui er wonen op nr 37.
In de eerste weken plukte ik alleen de staartveren eruit. Een klein puntje veer was voldoende om hem eruit te trekken. Niet zo gek ook want ik ben een grijze ROODstaart maar mijn staartveren zijn roze. Helaas ben ik tijdens oudejaarsdag zo gek geworden van al de knallen dat ik spontaan mijn borstveren en een deel van mijn rugveren eruit geplukt hebt. Dat bleef ik doen, totdat ze er achter kwamen dat de luchtvochtigheid in huis erg laag was. Dat houden ze nu op peil. Helaas zit ik nu in een patroon dat als er een veer doorkomt ik die er na 2 dagen uittrek. Ondanks dat ze me voldoende afleiding geven. Jenny en Hartog maken het niet uit, ze vinden me de mooiste gaai ter wereld, dat wordt regelmatig tegen me gezegd. Ook al ben ik wat “donzig” en (zoals ze hier zeggen) stront eigenwijs.
Het is mijn bedoeling om regelmatig wat van me te laten horen. Maar jullie zullen begrijpen dat ik het in “huize zweinstein” (zoals Jenny het noemt) het erg druk heb met waken, plagen, spelen ed.
Tot gauw,
de kwekjes van Loris.
Kanou
Hallo lieve mensen,
Ik heet Kanou, en ik ben een kaketoe, hé, dat rijmt!
Ik ben zomaar pardoes voor de deur van de dierenambulances neer gezet, ik weet echt niet waarom hoor.
Tja, ik heb geen ring, en ik heb een beetje mijn veren geknipt op mijn borst, misschien vonden ze mij niet meer zo mooi.
Ik kan niet zo goed herinneren bij wie ik nou had gewoond, ze zeggen dat je een naar verleden, snel vergeet.
Maar goed, ik had al gauw een nieuw baasje gevonden, en ik had gelijk al een vriendinnetje, ze is wel van een ander ras, misschien klikte het daarom gelijk tussen ons.
We kriebelen elkaar heel de dag, en ja, we maken ook regelmatig ruzie hoor, maar voor het slapen gaan maken we het weer goed, want we slapen bij elkaar.
Van haar (Tacootje heet ze), leer ik heel veel, vooral wat ik kan eten, want ik lust niet zoveel, maar nu wel hoor, ik lust bijna alles wat mijn vriendinnetje ook eet.
Ik moet zeggen dat de kralen die op onze speelplaatsen mijn voorkeur hebben, ook de speelringen die ze ophangen haal ik uit elkaar, ik kan zelfs de sloten open maken.
Ik moet stiekem bekennen, dat ik regelmatig uitbreek, en ook zelfs weer in mijn bench klim en de deurtjes weer dicht doet, in de hoop dat ze het niet ontdekken.
Nou, ze hebben het in de gaten hoor, nu hangen er 3 grote hangsloten eraan, en de sleuteltjes hebben ze verstopt.
Verder heb ik het goed naar mijn zin, ik heb geen zin om te schreeuwen of te roepen, alles gaat naar wens hier, en alles gaat op tijd, ik heb wel graag, dat als de zon onder gaat, als ik naar bed toe wil, ik wel het wel even laat weten.
Tja, soms vinden ze mij zo leuk, dat ze de tijd vergeten!
Karel
Hallo allemaal, ik ben Karel de gevonden grijze roodstaart, je weet wel in de
waalhaven zo'n twee jaar geleden! Ze hebben me Karel genoemd omdat ik
binnengebracht was bij de vogelopvang Karel Schot in Rotterdam...en ik moest
natuurlijk wel een naam krijgen. Dus vandaar Karel haha want ik bleek na de
test wel een vrouwtje te zijn.
Nou het gaat super met me hoor, de wond die ik toen onder mijn vleugel had
was al snel genezen. Ik ben brokjes gaan eten want dat deden ze hier
allemaal namelijk.
Alleen die juvenile dat heb ik toch wel een tijdje volgehouden om dat weg
te gooien, maar nu vind ik het heerlijk hoor.
Ze noemen me hier in huis de opperbob! Want ik ben eigenlijk wel een baasje hoor.
Iedereen die me niet bevalt gooi ik gewoon van de speelboom af.
Polly is mijn grote voorbeeld geweest hier in huis, van haar heb ik veel
geleerd. In het begin vond ik echt alles eng! Maar Polly verblikte of
verbloosde nergens van. Zo gingen we wandelen op een kinderwagen...nou ze
hebben mij wat keren uit een tuin moeten halen hoor.Onder de douche jonge
jonge wat heb ik gekrijst..volgens mij zijn ze allemaal doof hier niemand
keek er van op! Nu vind ik het heerlijk hoor. Alleen dat kortwieken, als ik
de schaar maar zie zet ik het op een lopen. Maar ja ook dat moet gebeuren
want ze willen niet dat ik er weer vandoor ga.
Mijn vrouwtje zegt altijd dat ik de mooiste ben...En dat kan je wel zien he
op de foto.
Lekker stoer zo door de sneeuw...want zelfs dat durf ik nu! Nou jullie weten
weer even dat het goed met me gaat.
Groetjes Karel
Kareltje
Jullie hebben al een tijdje niets meer van mij gehoord en dat terwijl jullie natuurlijk enorm met mij hebben meegeleefd. Nou, ik kan jullie zeggen… het gaat best goed met mij. Ik moet wel bekennen dat ik nog steeds een nare korst heb bij mijn staart. Soms is het bijna genezen en dan moet ik er toch weer aan knabbelen tegen de jeuk enzo.. En ook, omdat mijn staartveertjes meestal recht omhoog steken en dat is echt een rotgevoel als de veren van mijn vleugels daar steeds langs gaan, dus dan kan ik daar weer niet afblijven. Maar ja… ik ben wel heel blij hoor. Het is hier een heel gezellige boel, want ik woon niet echt alleen. Er is altijd wel wat te beleven. Wel ben ik heel blij dat de kou nu een beetje uit de lucht is. Mijn donsjas is natuurlijk een beetje beschadigd, dus echt lang buiten zitten is er een hele tijd niet van gekomen, maar gisteren heb ik Marieke geholpen om de braamstruik te snoeien. Heerlijk vond ik het. Ik zat zo te genieten tussen de vliertakken. De braam was daar een beetje tussendoor geklommen, dus Marieke moest hard werken en ik heb dat lekker zitten bekijken vanaf de tak. Ik hoefde eigenlijk niets te doen, maar ik heb meteen de vlier een beetje gesnoeid…. En met mijn allerliefst ‘hallo’ de voorbij fietsende mensen begroet. Het was echt heerlijk! Er kwamen ook kipjes langslopen, die vond ik wel heel spannend om te bekijken. Dan hield ik mijn kopje helemaal scheef. Er was een haan bij met zo’n hele mooie staart. Die stak ook recht de lucht in, maar hij had er geloof ik geen last van, hij liep zo trots. En daarna kwam er ook nog een fazant langs, ook al met zo’n lange staart. Daar was ik ook wel een beetje jaloers op, maar vooruit, ik heb de mooiste oogjes van Nederland zegt Marieke en ja, dat is toch ook wat waard!
Groetjes,
Kareltje
Timo
Timo is nu 3 maanden lid van ons gezin. Hij heeft zijn plekje al echt veroverd. Dit veroveren ging, met zijn spontane manier van doen, vanzelf.
Timo is een echte fluiter, brengt hele serenades ten gehore. Hij lijkt wat meer van klassieke muziek dan van popmuziek te houden. Zet Frans Bauer op, dan laat hij zich ook niet horen. Maar zet een dvd van Andre Rieu op dan is het met Timo 1 groot feest. Fluiten, dansen, klakken alles wordt uit de kast gehaald, helemaal gezellig.
We hebben een echte winter gehad, dus veel buiten is Timo nog niet geweest maar als het kan, in de zon en uit de wind, dan is hij dagelijks even buiten. Of hij zit op het vogelhuisje, in een boom of op zijn speelboom, net waar de zon is. Hij lijkt hier echt van te genieten, reageert dan op alles wat hij hoort en zit lekker te fluiten en rond te kijken.
Badderen en douchen is ook zijn ding. Badderen doet hij regelmatig in zijn drinkbak, gaat moeilijk want daar past hij niet met zijn hele lichaam in, maar spetteren dat hij doet en poetsen dat hij kan, heel leuk om hem zo bezig te zien. Elk weekend gaat Timo met 1 van ons onder de douche. Hij zit dan op de grond in de douche bak en laat het over zich heen komen. We mogen dan, heel even maar, zijn vleugels bekijken. Genieten is dan een groot woord maar elke week lijkt hij in de douche wel meer op zijn gemak te zijn. Na het douchen loopt Timo terug naar zijn speel boom en gaat bij de kachel lekker op zitten drogen.
Jacob
Hallo allemaal
Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Jacob. Voor vaste bezoekers van de site geen onbekende.
Ik ben nu sinds begin Januari bevorderd tot adoptiegaai. Was hier sinds 26 September 2009.
Mijn nieuwe thuisbasis bevalt zeer goed.
Heb een eigen druivenstruik (hangt nu niks aan) en de tuin is lekker groot ( veel uitzicht).
Ik heb een eigen speelboom gekregen (zie foto) en 's-nachts slapen we gedrieën (Greeny en Furby)
boven in onze eigen slaapplek. 's-ochtends opstaan is soms een beetje moeilijk
maar dat is een ander verhaal. Ben nogal een uitslaper. Baas niet (5 uur op).
Verder lopen hier een hond, kat en konijnen rond .Ik vertelde al dat ik met 2 gevleugelde vriendjes
de slaapplek deel. Dat is een groene vlo,zo noemen ze hem omdat hij zo vlug is, hij heet Greeny ( agapornis)
Hij ziet mij niet, hij is namelijk blind geboren en de valkparkiet Furby die denkt nog steeds dat hij
kan vliegen terwijl ik al zo vaak gezegd heb dat hij dat niet meer kan en hij overal heen wordt gebracht.
Verder zitten in de tuin nog 7 grasparkietjes (voliere).
De hond en kat houden angstvallig afstand want ik ben nu eenmaal groter dan een kanarie.
Ga geregeld op visite bij de ouders van de vrouw en de baas.
Pas een keer meegeweest naar het paard van de vrouw (wordt meer als het warmer wordt).
Vond het wel eng hoor, ze is zo groot dat paard. Maar heb wel lekker gewandeld met haar.
Ga elke dag mee hond uitlaten en zit dan lekker te kletsen,ik zeg dan 'kom maar', 'jacob',
en als ik kraaien hoor dan probeer ik ze na te doen. Ik kan trouwens ook blaffen als een hond,
dat doe ik meestal als ze thuis komen van werk en ik iets wil hebben ( de hond blaft dan ook).
Als het weer iets warmer wordt mag ik ook mee met de boswandelingen zondags 's morgens met de hond.
Ik zit dan lekker op mijn eigen wandelbuggy zoals je kunt zien op de foto, alleen dat was de oude buggy,
ik heb er nu een die luxer is.
Ik heb afgelopen december ook al voor kerstkaart gespeeld. Gebeurd met alle huisgenoten hier.
Heb ook al horen fluisteren dat ik naar het Kralingse bos ga, en ook naar de knutselmiddag.
Nu laat ik het hier even bij. Volgende keer vertel ik wel van mijn avontuur in het tuincentrum.
Groetjes en poot van JACOB
Kikki
Sinds 20 september 2008 maakt Kikki deel uit van ons gezellige huishouden. Daarvoor was Munkie er al, de Venezuela Amazone van nu 7 jaar oud. Ik wilde een maatje voor Munkie hebben en Kikki leek daar een geschikte kandidaat voor te zijn. In het begin moest hij erg wennen aan het feit dat er een grijze vreemdeling in zijn boom zat. De grijze vreemdeling was zich daarentegen van geen kwaad bewust en deed gewoon waar ze zin in had zonder zich van iets of iemand wat aan te trekken. Anno 2010 is dit helemaal bijgedraaid. Ze hebben beiden hun plek in de boom gevonden. Kikki is vanwege haar blote buik nog steeds een groot fan van de warmte lamp en Munkie zit dan lekker op een andere tak. Heel af en toe, als Kikki ergens anders is, pikt Munkie het plekje onder de lamp in. Maar zodra hij maar even denkt dat Kikki daar wil zitten, pakt hij zijn biezen weer. Wat dat betreft past Munkie zich aan, aan Kikki en is zij de baas over hem. Het grappige is echter dat Kikki zich hier helemaal niet bewust van lijkt te zijn. Ze jaagt Munkie niet expres van een tak, meestal wil ze er dan gewoon even langs. Dit ziet Munkie totaal anders natuurlijk. Kikki wil namelijk wel graag bij Munkie in de buurt zitten. Als Munkie om wat voor reden dan ook ergens anders is dan in de boom, klimt Kikki naar beneden om vervolgens in de richting van Munk te banjeren. Maar andersom geldt dit ook.
Waar Munkie wel eens een lawaaipapegaai kan zijn, kreeg Kikki al gauw de bijnaam Kiek de sloper. Plinten, keukenstoelen, de poten van de bank.. ze hebben er allemaal aan moeten geloven.
Snoepen doet Kikki ook graag, walnoten en lychees zijn echte favorieten. Op dit moment weet ze zelfs hoe ze bij de fruitschaal op het aanrecht moet komen. Wij zijn nog elke dag blij dat Kikki bij ons is gekomen en we zien haar wat betreft het gedrag nog steeds groeien. Toen ze bij ons kwam was ze al een stuk zekerder dan voordat ze werd opgevangen en nu is ze nog zekerder dan toen ze hier pas kwam. Buiten kan ze nog steeds van bepaalde dingen schrikken en nagels vijlen en vleugels knippen is ook nog steeds spannend. Maar het lukt wel!
Met dit korte verslagje ruim na dato, wil ik jullie laten weten dat het goed met haar gaat. Ze heeft haar plekje gevonden en ik ben de stichting dankbaar dat jullie hebben meegeholpen om Kikki een nieuwe kans te geven bij ons.
Kikki rechts op de foto
Sjoerd
Hallo ik ben Sjoerd, ik ben een witkuifkaketoe en woon alweer een tijdje bij de familie die mij geadopteerd heeft. Ik ben erg gelukkig, want ik heb ook speelkameraadjes. Een ervan is mijn grote vriend de Tervuerense herder Rosco. Altijd als hij buiten speelt wil ik ook graag meedoen, we doen dan pakkerde pak..ik wil in Rosco zijn staart happen en hij loopt steeds weg. Dat kunnen we een hele tijd spelen, ik ben er dol op. Ik heb nog meer vriendjes, Beauty de groenendalerherder, Fifi de shizu en nog 3 katten, Timmy een timny grijze roodstaart, en buiten in de volière heb ik nog meer kromsnavelvriendjes, en ook nog konijnen. Ik heb zelfs een opa en een oma waar ik logeer als mijn baasjes op vakantie zijn en als ik niet mee kan. Ook heb ik een broertje Henry, hij is 12 en we spelen vaak samen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik geen kaketoe ben, maar ook een jongetje..
Ik zit ook vaak onder de buitenkraan te douchen, ik kijk mijn vrouwtje dan even aan en dan heeft ze gelijk door dat ik even wil douchen. Nu is het daar te koud voor en ga ik liever onder de kraan in de keuken.
Ik ga ook graag mee op mijn vrouwtje haar paard, als mijn vrouwtje even heeft gereden gaat ze nog uitstappen en dan mag ik mee. In het begin vond ik het spannend maar nu niet meer.
Ik heb ook lange tijd een vriendje gehad, dat was Elvis de ara, en een vriendinnetje, Takka de geelkuifkaketoe. Mijn vrouwtje paste lange tijd op ze als hun baasjes aan het werk waren. Dat was een leuke tijd, we hebben vaak gefietst met zijn allen, Elvis en ik voorop het stuur en Takka achterop. Ze ging een heel eind met ons fietsen lekker door het bos. Ik ben ook nog samen met ze naar Rotterdam geweest naar de papegaaiendag daar. Ik heb me daar wel vermaakt toen en heb even kennis gemaakt met Choco, we lijken sprekend op elkaar.
Ik ben afgelopen kerstdagen mee geweest naar Duitsland, mijn baasjes gingen skiën en ik ging samen met Rosco, Beauty en mijn vrouwtje wandelen in het mooie gebied daar. Ik heb het erg naar mijn zin gehad daar.
Tot zover mijn verhaal, als ik nieuwe dingen beleef, laat ik dat weten.
Pootje van Sjoerd.
Saartje
Hallo allemaal, hier ben ik dan!
Ik ben in december 2008 bij dit gezinnetje gekomen.
Ik ben hier het eerste gaaienmeisje en ze vinden me mooi.
Ze noemen me altijd “mooi meisje”, daarom weet ik dat.
Toen ik kwam was ik heel zenuwachtig en plukte steeds aan mijn veertjes.
Ook legde ik steeds eitjes en mannen vond ik niet zo lief.
Eitjes leggen doe ik niet meer, maar beetje plukken aan de veertjes kan ik nog niet zo goed laten. De nieuwe veertjes laat ik steeds meer zitten, die zijn mooi. Ze zeggen van de Harrison brokjes, maar die oude veertjes moeten eruit.
Nu ik al mijn broers heb leren kennen ben ik een stuk meer op mijn gemakje.
We gaan hier vaak mee naar buiten en das kei gaaf, meestal gaan we dan ook douchen.
Das wel leuk maar niet zo lang hoor, ik ben er snel klaar mee.
Eten kan ik als de beste maar al dat fruit en die groentes lust ik niet allemaal hoor.
Ik hoop nog steeds dat ik wat anders krijg als ik het op de grond gooi, maar dat feest gaat hier niet door, jammer, maar je kan ‘t best proberen toch?
Samen met dat mensenkind dat hier rond loopt fluit ik de mooiste liedjes. Ik kan er al best veel uit mijn hoofd! Ook van die leuke reclamedeuntjes kan ik goed. Dat mensenkind moet dan altijd vreselijk lachen en dan doe ik er nog wat meer, meestal alles wat ik kan want dan moet ze nog harder lachen.
Savonds gaan we altijd met zijn allen bij elkaar zitten, dat vond ik eng jonge! Ja in t begin dan, nu maken ze me niks meer. Ik kan zelfs met die grote harige zwarte dingen overweg, poes noem ik die en als ze dicht bij komen krijgen ze een kus van me, compleet met geluid. Dan kijken ze gek joh,
Meestal komen ze dan effe ruiken wie ik ook al weer was, das dan weer wel eng. Ik denk dat die dingen niet kunnen kijken, want ze lopen me altijd zo voorbij, raar hoor maar dat maakt ze minder eng vind ik.
Er ligt een hoop hout in de huiskamer hier, ik denk dat ik een nieuwe boom krijg samen met mijn groene broers, nou das wel gaaf. Maar wel ieder aan zijn eigen kant hoor!
Japie
Ik ben Japie de Bonte Boer en ik heb gezelschap van Indy en Quincy.
Indy is ook een Bonte Boer, maar uit een andere streek, want hij begrijpt niets van wat ik zeg.
Zodra Indy los is zoekt die de baas en gaat bij hem zitten, zodat ik hem niet kan plagen.
Quincy is een knappe vrouwtjes Meyerpapegaai.
Die wil mijn koppie nog wel eens kroelen. En als ik het leuk vind doe ik het terug.
Ik ben als laatste papegaai hier gekomen, maar ben wel de oudste.
Quincy is de jongste.
Het leukst vind ik het als iedereen thuiskomt. Dan willen ze met elkaar praten over de dag en dan probeer ik daar bovenuit te komen.
We doen dan wie het hardst kan praten.
Maar dat win ik dus nooit. Ze schenken geen aandacht aan mij dan.
Als de baas thuis is dan zijn we vaak los en kunnen we op en onder de kooien klimmen.
s'Middags en vlak na het eten zijn we vrijwel altijd los.
We hebben ieder onze eigen kooi, maar als we los zijn dan buurten we bij elkaar.
Het komt dan ook wel voor dat ik plotseling in een andere kooi kom te zitten voor de nacht.
Maar ze waken er wel voor dat we apart blijven.
Ik kan heel goed fluiten, dan doe ik net of ik een kanarie ben.
Afgelopen zomer gingen we regelmatig mee naar de camping.
Een keer vonden we het wat minder leuk. Toen zagen we hoog in de lucht een paar buizerds vliegen.
De baas kwam gelukkig gauw kijken, waarom we zo naar boven keken en heeft ons toen maar in de voortent gezet.
Afgelopen zomer zaten we thuis ook veel met zijn drieën in een grote kooi buiten.
Dat is ook echt heel leuk en veilig want vaak krijgen we van die zwarte vogels op bezoek.
Maar die schenken geen aandacht aan ons. Zit ik ook niet op te wachten, gelukkig zitten we dan achter gaas.
Er komen ook veel kleine vogeltjes in de tuin. Mijn baas zegt dat het pimpelmeesjes zijn, maar daar geloof ik niets van. Want de enige die pimpelt is de baas.
Het zullen dan ook wel koolmeesjes zijn.
Ik heb het ook prima naar mijn zin hier.
groetjes Japie(links op de foto)
Takka
Takka woont nu al zo een 3 jaar bij ons (Elvis de ara, Houston de hond en 4 poezen, och ja ook nog 2 mensen).
Het gaat heel goed met haar. Ze smult elke dag van haar brokjes en vindt het leuk om Elvis de ara te plagen. Vreemde mensen vindt ze in het begin nog wel eng, maar ze laat zich niet meer op de grond vallen van de stress wat ze eerst deed toen we haar net kregen.
Ze blijft jammer genoeg wel de punten van haar veren afbijten waardoor ze zichzelf wel een heel hip kapsel geeft. Hier waren we in het begin wel eens gefrustreerd over, maar we merken dat ze voor de rest helemaal opengebloeid is. Ze is lekker op haar gemakje en vind het heerlijk om overal mee naartoe te gaan.
Omdat ze geen vol verendekje heeft doen we haar 's winters een truitje aan om mee naar buiten te gaan. En dat vindt ze prima, ze steekt zelf haar kopje door de opening en weet dat dit betekend dat ze lekker mee naar buiten mag. Ondertussen heeft deze dame al een truitjesverzameling van 10 stuks. Vrouwen he.
Kortom, Takka is een gelukkige vogel geworden die het heerlijk vindt om voorop op de fiets te zitten met haar vleugels open. Net zoals op de Titanic. De filmster!!!!
Onze kleine Takka heeft een grote persoonlijkheid en we zouden haar niet meer kunnen missen.
Gaya
Enige tijd geleden hebben we onze eerste papegaai bij stichting geadopteerd. Maar we bleven de site in de gaten houden en op deze site stond Gaya al enige tijd. Gaya had eigenlijk direct onze interesse gewekt. Hij sprak ons aan vanwege zijn mooie kleur en zijn lieve kop. Op een gegeven moment stond er onder Gaya zijn foto dat hij weer een nieuw thuis had. We baalden hier best een beetje van. Nu was hij immers weg. Op een gegeven moment stond de tekst er niet meer onder. Nu wilden we toch geen risico meer lopen en hebben informatie bij de stichting gevraagd over Gaya. Zij vertelden ons - zonder opsmuk – wie Gaya is. Wat voor problemen hij heeft en wat voor leuke kanten hij heeft. We hebben er goed over nagedacht en hebben toen besloten om Gaya naar ons toe te halen. We hebben Gaya eerst een maand op proef gehad. Dit om te kijken hoe het gaat met onze Bo (de grijze roodstaart Karel 3) en onze honden. Dit ging best goed en nu hebben we Gaya officieel geadopteerd. En we kunnen vertellen het goed gaat. Met Bo heeft hij niks. Maar Gaya is zo lief. Hij kan zo tevreden zijn met alleen maar op de standaard zitten en om zich heen te kijken. Wel is Gaya erg bang. Maar Gaya heeft dan ook een verleden. Gaya reageert gestrest op nieuwe situaties. Visite ervaart hij niet altijd als iets leuks. Maar buiten zitten vindt hij heerlijk. Hij zit dan af en toe tevreden voor zich uit te fluiten. Hij is ook erg dol op eten. Als hij het idee heeft dat we wat eten roept hij de hele tijd “hallo”. Zodat we hem maar niet vergeten. Als we gaan wandelen gaat Gaya in de ring. Hij blijft hier beter op zitten en lijkt het fijner te vinden dan op de buggy. Gaya is nog lang niet de papegaai die hij zou moeten zijn. Zonder stress en angst. We hopen dat we over een jaar een heleboel vorderingen hier op de site kunnen zetten.
Ghali
Mijn naam is Ghali. Ghali is het Afrikaans voor kracht en moed en dat kon ik volgens Marieke wel gebruiken. Toen ik kwam, dat is al weer even geleden hoor, al weer bijna twee jaar, ging het niet zo goed met mij. Ik viel heel vaak van mijn stokje. Iedere nacht ook zeker wel een keer of vier / vijf. Dan klom ik weer helemaal naar boven naar mijn slaapstokje, maar je begrijpt… mijn nachtrust liet een beetje te wensen over.
Marieke heeft daarna een speciale klimboom voor mij gemaakt. Als ik daar vanaf viel, dan hoefde ik alleen mijn snavel maar uit te steken en dan kon ik zo mijn billen weer van de grond hijsen. Dat scheelde wel hoor… Eindelijk rustte ik ook een beetje uit ’s nachts! Nu heb ik ook ooit nog wel eens in een ver verleden een van mijn tenen gebroken en die is heel dik en hard geworden. Daar kan ik ook niet zo goed mee uit de voeten. Maar al met al, ben ik echt een stuk fitter dan toen hoor! En ondanks dat ik hier niet de fitste ben van het stel, laat ik toch zeker de kaas niet van mijn brood eten, daar ben ik trouwens ook geen 18 jaar voor geworden he!
Het heerlijkst vind ik het om buiten te zijn. Wij maken met zijn allen van Mariekes tuin haast een echte jungle! Ik zie heel vaak fietsers langskomen die dan twee tellen later terugfietsen om eens te kijken wat daar nu toch allemaal in de tuin zit! Zo grappig. ‘Hallo, hallo’ roep ik dan haha… ze kijken hun ogen uit!
Maar kortom, ik heb het erg naar mijn zin hier en nu stop ik, want mijn vriendje Zizi wil ook nog graag iets over zichzelf vertellen!
Doeiii
Azizi
Ghali zit maar te kletsen en ik wil ook zo graag vertellen dat het goed met me gaat. Ik ben dus Zizi, officieel Azizi, maar ik word altijd Zizi genoemd. Dat is ook een afrikaanse naam. Azizi betekent ‘waardevol’. Dat is wel fijn hoor, want zo voel ik me niet altijd. Mensen vinden mij altijd erg zielig en soms denken ze zelfs wel eens dat ik nog een baby ben, maar ik ben al bijna 12!
Toch vindt iedereen me wel lief en schattig als ze denken dat ik een pluizige baby ben maar ja… Ik geloof dat Marieke nog een pasfoto van me had gemaakt, dan kunnen jullie zelf zien dat ik toch echt heel knap ben! Ik heb echt een heel mooi hoofd! En ook hele mooi donsjes heb ik!!!
Mijn specialiteit is de klapzoen. Ik kan echt kussen als de beste… Ik gooi kusjes naar iedereen! Ghali zei al iets over die fietsers die langskomen… ik gooi ze altijd klapzoenen toe haha… leuk he! We vermaken ons hier best.
We zijn een grote familie, dus vervelen doen we ons nooit. Er is altijd wel iemand die iets leuks te vertellen heeft.
Helaas kan ik dus nog steeds mijn veertjes niet laten zitten. Marieke zegt dat het lijkt op nagels bijten bij jullie mensen. Dat is ook heel erg moeilijk om mee te stoppen.
Maar verder voel ik me wel heel erg goed. Alleen als we buiten zitten, ga ik meestal als eerste terug naar binnen, want ik zit natuurlijk wel echt in mijn bikini zeg maar en als er een koud windje is, dan is het toch heel snel koud voor mij.
Gelukkig heeft Marieke ook zo’n ding waar je onder kan zitten en waar een heleboel warmte vanaf komt. Warmtelamp noemt ze dat geloof ik, dan kom ik snel weer lekker bij! Nou, nu weten jullie weer een heleboel van mij en mijn geheimen en ook mijn pincode vertel ik toch niet!
Groetjes iedereen en veel liefs van Zizi!
Manolito
Met Manno gaat het uitstekend. Hij geniet van het buiten zijn. Lekker
blaadje voor blaadje van de takken halen. Een heel zorgvuldig werkje. En
daarna de takken slopen want tja, dat is toch geen gezicht zonder
bladeren.... En natuurlijk, lekkere druifjes en kersen eten, jammie !
Binnen in huis vermaakt Manno zich ook uitstekend. Speeltjes demonteren,
touw knagen en soms ook aan de wandel gaan. Wat ook Manno ook heel
belangrijk vindt is zorgen dat de honden wel genoeg eten krijgen. Iedere
dag voert Manno ze bij met Harrisons pellets. Hartstikke leuk om te doen
natuurlijk. En de honden vinden het geweldig. Die staan al te hoopvol te
kijken waar de brokjes gaan vallen om ze direct uit de lucht te vangen.
Manno's snavel is onlangs onder handen genomen. Door een slecht
functionerende lever (bekend bij de vogelarts) groeien de nagels en de
snavel door dus die moeten regelmatig bijgewerkt worden. Manno krijgt
vaak paardebloemwortelthee om de leverwerking te stimuleren. Niet echt
lekker vindt Manno. Nee, dan heeft Manno toch liever lekkere
vruchtensap. Manno is een lekkere snoepert die ook gek is op nootjes
zoals de macadamia en de walnoot.
Als Manno iets zat is dan is het gelijk 'zo'. Met andere woorden dat is
klaar en nu wat anders. De andere vaste uitspraak van Manno is 'kusje
koekje', waarbij Manno al het lekkers een koekje noemt.
Net als de andere dieren gaat Manno 1x per week op de weegschaal.
Tenslotte blijven het prooidieren die niet tonen als ze zich niet lekker
voelen. Gewichtsverandering kan een teken zijn dat er iets aan de hand
is. Gelukkig gaat het met Manno goed en is hij constant in gewicht.
Van de zomer is Manno nog op bezoek geweest bij het afstandgezin. Dat
was heel leuk en gezellig en zeker voor herhaling vatbaar !
Manno is heel lief, rustig en kan het goed vinden met de rest van de
dieren.
Manolito is op 5 februari 2010 overleden. Hij werd plotseling ziek.
Met dank aan het adoptiegezin voor de goede zorgen.
Karel 3 woont inmiddels een week bij ons. En hij is super leuk! Vrolijk, ondeugend, grappig en soms boos.
’s Morgens gaat Karel onder douche. Hier heeft hij een enorme hekel aan. We hebben al een nieuwe douchekop voor hem aangeschaft zodat hij een zachtere straal op zijn lijfje krijgt. Helaas maakt niks uit. Hij vindt het niet leuk.
Maar de speelboom vindt hij helemaal geweldig. Ook wandelen op de buggy vindt hij super leuk. Hij fluit de hele buurt bij elkaar.
Na een dag Karel (of Kareltje zoals in zijn paspoort staat) hebben we besloten om Karel om te dopen tot Bo.
Bo gaat ook al mee op de fiets.
We hebben het fietsmandje aangepast door een stok erin te schroeven met een handdoek er om heen. Maar nee hoor Bo zit liever op het randje. Inmiddels heeft hij de remkabels al bewerkt en het handvat van het mandje hiervan heeft hij de beschermlaag omweg gehaald. Was blijkbaar niet zo mooi. Bo zijn grootste hobby is slopen hebben we gemerkt. De mooie buggy deze heeft bij ook al zo bewerkt dat deze gerepareerd moest worden want anders kan Bo niet meer wandelen. We moeten wel om hem lachen. Hij kan hoesten alsof hij jaren bij mensen gewoond heeft die chronisch verkouden waren. Hij fluit ook een aantal erg vrolijke deuntjes. Het lijkt of hij er zelf bij danst. Overdag sproeien we hem een aantal keren maar ook hier is hij niet blij mee.
Maar buiten zitten vind hij leuk.
We zijn blij dat we Bo mochten adopteren. En hopen dan ook nog veel plezier met hem te beleven. !
Jojo
Wat een geluk hebben wij gehad dat Jojo als tijdelijke opvang papegaai bij ons in huis kwam. Wat waren wij direct verliefd op hem zeg, niet is hij alleen prachtig maar ook super lief. Jojo kon helaas niet meer verzorgd worden door zijn vorige eigenares, en moest uit huis geplaatst worden. Gelukkig woonde wij dichtbij en werd Jojo bij ons in huis geplaatst. In eerste instantie zou het maar voor even zijn tot Jojo een nieuw huis had gevonden maar we konden hem niet laten gaan. Na een paar weken waren we al zo gehecht aan Jojo dat we hem graag wouden houden.
Voor Jojo was het wel heel erg wennen, in het begin was Jojo heel stijf en bewoog nauwelijks, geluidjes kwamen er ook niet echt uit (in ieder geval niet anders dan een beetje gebrabbel) en ander eten dan zijn dagelijkse prakje van aardappels en groente moest hij niets van weten. Het heeft weken geduurd voordat Jojo volledig over was op de Harrisons brokjes, dagen lang hebben wij in angst gezeten dat hij niet wou eten, hij liet echt zien dat hij een Dubbel Geelkop amazone is en niet zomaar zou toegeven aan al de veranderingen. Jammer genoeg voor Jojo waren wij nog koppiger dan hij en moest hij na een aantal weken toch toegeven om de brokjes te eten. Vanaf die dag veranderde alles, we zagen hem echt opbloeien, hij begon meer te bewegen en vrolijkere geluidjes te maken.
Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder en het blijft een feest iedere dag. Jojo zijn favoriete bezigheden zijn slapen, eten en fietsen. ’s Ochtends heeft hij echt een ochtend humeur, als wij hem komen halen uit zijn slaapkooi laat hij duidelijk merken dat hij toch liever nog wel iets langer zou willen slapen, maar zodra hij beneden is en zijn eten in het voerbakje ziet liggen is hij alles al snel weer vergeten. Fietsen is echt zijn grote passie, voor op het stuur zit hij daar met een grote glimlach, vleugels wijd, iedereen gedag te zeggen (wel als ze al voorbij zijn, anders is het te eng).
Kletsen doet Jojo heel weinig, hij zit liever lekker te dutten buiten in zijn kooi of op zijn wagen, maar heel soms laat hij toch iets van zich horen, vooral wanneer er kinderen in de buurt zijn. Jojo is namelijk dol op kinderen, zodra hij ze hoort of ziet lijkt het weer net of hij nog een jonge vogel is (Jojo is namelijk 43 jaar). Zijn hele riedeltje komt er dan uit, JAHA OMA, KAN GOED PRATEN HE???, LEKKER HOOR, PAPEGAAI, JAHA OMA!!! Hij heeft bewezen dat hij nog veel meer kan zeggen maar vaak is dit het enige wat eruit komt.
Jojo gaat bijna altijd overal mee naar toe, niet naar het werk of de winkel maar op bezoek bij mensen en op vakantie. Vele weekenden hebben wij uitjes of gaan wij heerlijk naar de camping waar Jojo dan mee naar toe gaat. Geen probleem want hij vermaakt zich overal, vooral op de camping. In het voorjaar staan we altijd op de camping op de Veluwe wat echt fantastisch is voor Jojo. Rennen over de grasvelden, klimmen in de bomen, slapen op zijn wagen en kijken naar de vogeltjes, eekhoorntjes en konijntjes op het terrein, ja…. Jojo vermaakt zich daar prima.
Binnenkort beginnen we aan een nieuw avontuur, we gaan namelijk verhuizen naar Drenthe. Jojo krijgt een heerlijke grote tuin met twee krulwilgen waar hij waarschijnlijk zijn eigen plekje tussen krijgt. Een leven zonder Jojo kunnen we ons niet meer voorstellen, hij laat ons iedere dag weer lachen, het is echt een heerlijke vriend om in de buurt te hebben. In de toekomst hopen we nog een vriendje voor Jojo te mogen adopteren zodat Jojo in de uren dat wij werken niet meer alleen zal zitten, wij denken dat hij hier nog gelukkiger van zal gaan worden. Wij zijn in ieder geval al heel gelukkig met Jojo en hopen dat we nog heel veel jaren met samen mogen doorbrengen.
Berichtje van Pino
Hij is hier nu een half jaar .
Het gaat heel goed met hem. 's Morgens vroeg begint hij al te kleppen, miauw is nu helemaal in, gekopieerd van mijn andere grijsjes. De kusjes vliegen door de lucht en hmmm, lekker he, kauwtjes immiteren kan hij ook heel goed en hard.
Pino kent al veel woorden maar het belangrijkst is dat hij zo ontzettend lief en sociaal is.
Buiten op de boom of binnen, alles is goed bij hem.
Pino kan goed met de andere papegaaien. Eten doet hij nog steeds als de beste.
De ogen zijn nog iets donker en ook enkele staart pennen zijn nog met de zwarte randen. Het kopje van Pino is nu wel goed in de rui, ook enkele vleugel pennen zijn vervangen.
Het gaat dus erg goed met hem, het is een genot dat grijze kereltje.
Goofy
Goofy is vanaf januari 2006 hier komen wonen en heeft vriendschap gesloten met Steffy. Ze zijn onafscheidelijk. Het gaat goed. In het begin heeft ze nogal eens eitjes gelegd maar dat is tot de dag van vandaag gelukkig niet meer het geval.
Lori
Zo, eens even aan jullie vertellen hoe het met me gaat. Ik woon inmiddels al weer 3 jaar bij Marieke en het gaat echt hartstikke goed met mij. Ik als senior van de familie ben tenminste een jaar of 58 inmiddels. Marieke zegt wel eens dat het lijkt of ik ieder jaar jonger wordt in plaats van ouder en weet je waarom ze dat zegt? Nou, zal ik je vertellen. Toen ik hier net kwam wonen had ik mijn vaste plekje op de schommel en daarvandaan kon ik als ik naar links overhelde zo’n beetje bij de waterbak en als ik naar rechts overhelde bij de brokjes… Dus veel meer als mijn gewichtje verplaatsen deed ik niet en verder knapte ik de hele dag door uiltjes… nou moet ik wel eerlijk zijn… die tukjes doe ik nog steeds, maar nu heb ik een dagelijkse workout ontwikkeld. Als Marieke op de Wii zit te trainen, ga ik ketting op, ketting af, over de takken, van voor naar achter van links naar rechts… Ik heb zulke sterke voetjes gekregen en mijn evenwicht is ook veeeeeeeeel beter. Maar ook als Marieke iets anders doet, speer ik heen en weer over de schommel tussen mijn hazeslaapjes door! Ik ben gewoon in topconditie, niks midlifecrisis… pffff echt niet! Ik ben gewoon een jonge god! Moet je me zien gaan!!! En dat allemaal door gezond eten, gezonde buitenlucht en een verfrissend bad op zijn tijd! Maar niet van de juvenile hoor… de rest vindt het lekker, maar ik vertik het om die kleffe zooi te eten… Ben niet voor niets de oudste (en meest eigenwijze natuurlijk hihi). We zijn in de loop van de jaren wel een groot gezin geworden. We zijn inmiddels met 7 gevederde vrienden en een turkse straatschooierhond. Oh en natuurlijk niet te vergeten die dikke zwarte Perzische jeweetwelkater… Maar die gaat voor ons op de loop hoor. Nuray de hond is wel heel lief, ze is altijd heel voorzichtig, ondanks dat die pestkop van een Goofy (een van mijn grijze roodstaartvrienden) hem de hele dag door roept. Nuray stap es op, Nuray kom, kom maar, Nuray dit, Nuray dat, maar volgens mij spreekt Nuray alleen turks (daar komt ze vandaan, Turkije) want meestal luistert ze niet. Oh nee, dat is doof… en dat komt weer ergens anders vandaan… Oost Indië geloof ik… haha… nou het wordt tijd voor een slaapje… Misschien wil een van mijn vrienden ook wel binnenkort vertellen hoe het met hem of haar gaat! Groetjes van Lory!
Diesel
Inmiddels is Diesel alweer meer dan een jaar lid van ons gezin. Ons gezin bestaat uit: mijn vriend, mijzelf, Senna onze labrador, Kane de bordercollie, Juul de edelpapegaai en Diesel de brilamazone.
Diesel is een apart vogeltje en heeft zeker niet het makkelijkste karakter. Diesel is erg eigenwijs, afstandelijk, speelt totaal niet met het aangeboden speelgoed en heeft geen behoefte aan vriendschap met Juul. Hij tolereert Juul, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik hoor het jullie al denken, wat heb je dan aan zo'n vogel? En toch is deze gedacht zeker niet terecht. Zolang Diesel maar in zijn eigenwaarde gelaten wordt is er niets aan de hand. Je moet hem zeker niet dwingen om dingen te doen die Diesel op dat moment niet wil. Dat laatste heb ik ook echt afgeleerd omdat uiteindelijk ik degene was die het spel verloor. Menige knauw heeft Diesel uitgedeeld. Soms vragen we ons dan ook wel eens af wat er in het verleden met Diesel is gebeurd, maar misschien kunnen we ons beter afvragen wat in het verleden NIET met Diesel is gebeurd.
We halen Diesel veel uit de kooi en samen met Juul gaat hij dan op de speelbuggy. Snoepjes eet Diesel zo uit je hand. Samen gaan ze mee op de scootmobiel en we genieten met zijn allen van onze tuin. Douchen vind Diesel geweldig, zolang het maar met de plantenspuit gebeurt. Klets met Diesel en je zult rijkelijk beloond worden met allerlei verhalen. Alleen...... je zult nooit begrijpen wat hij vertelt. Het lijkt wel Chinees en aan het hele verhaal is geen touw vast te knopen. Maar dat geeft niet en is heel grappig om aan te horen. Toen Diesel hier kwam waren brokjes het enige dat hij lustte. Inmiddels is er nog heel weinig dat Diesel niet lust. Maar zijn lievelingskostje is toch wel zo af een toe een frietje. Daar haalt hij de gekste capriolen voor uit.
Kortom, op zijn eigen manier is Diesel een geweldige vogel. In het afgelopen jaar heeft hij zeker ook zijn eigen plekje in ons huis veroverd en we kunnen ons dan ook echt niet meer herinneren hoe het was zonder Diesel.
Max
Willen jullie horen waar ik terechtgekomen ben? Nu luister dan!
Mijn vrouwtje en baasje zijn niet zo jong meer want ze zijn al opa en oma en daarom lopen er nog al eens kleine mensjes rond m''n boom. Er is er èèn bij die huilt tranen met tuiten als ik door de kamer wandel en dan gilt ze: 'oma, oma, daar komt Max'!!!!!!!! Ik trek me daar niets van aan maar ja dan komt mijn vrouwtje en die zet me natuurlijk weer terug op m''n boom. Ik heb het niet zo op die kleine mensjes, die verraden alles want ik mag niet over de vloer tippelen omdat ik nogal sloperig ben. Ik leef me uit op de plinten en een rieten mand met tijdschriften vind ik helemaal geweldig. Heerlijk zeg! overal vliegen de stukken heen. M'n baasje brult dan ''MAX!!!!!!!! NAAR JE BOOM!!!!!!!!!!!!!!!!! Nou daar heb ik ontzag voor want zodra hij uit zijn stoel komt ren ik al vlug vlug terug naar m''n boom.
Japie woont hier ook. Zij zit apart op een klein boompje omdat ik zo graag aan haar zit te frutselen. Ze is ook zo lief met haar mooiste blote buik van de hele wereld en haar gele kuifje. Japie vindt dat gefrutsel niet fijn en schreeuwt alles aan elkaar als ik lief tegen haar wil doen. Ik mag af en toe wel op haar kleine boompje zitten als ik maar niks doe!
En dan is Woody er nog. Woody is mijn dikke vriend. We zitten heerlijk samen te snavelen en op elkaars koppie te kriebelen. Allen moet ik dat een beetje voorzichtig doen zegt mijn vrouwtje want ik trek veertjes uit zijn koppie en dat mag natuurlijk niet. ''Maar zo doe ik het ook bij mezelf vrouwtje'' zeg ik dan. Maar dat schijnt ook niet goed te zijn want Woody ziet er mooier uit dan ik. Mijn buik is een beetje rafelig! Maarre!!......toen ik hier kwam was Woody ook zo hoor! Nog veel erger!!! Die had zelfs geen staart meer!!! En nerveus dat die toch was! Bar!! Nagels bijten en aan zijn gatje trekken. Nee hou maar op!!! En nu!!!!!! Er is geen mooier gaaitje dan Woody en dat komt door mij zegt mijn vrouwtje. ''Woody heeft door jou weer zelf vertrouwen gekregen'' zegt ze dan ''goed zo Max''!!!!!!! Nou ja! wat zelfvertrouwen is dat weet ik niet hoor maar als je daarvan gaat klikken kan ik het niet mooi vinden. Als ik dan weer eens stiekem door de kamer sluip naar die lekkere rietmand of als ik trek heb in een stukkie koek en mijn baasje niets in de gaten heeft dan gaat die klikspaan ''Woody'' op de boom zitten roepen; 'Max!!!!!! Naar je boom!!!!!! Max!!!!! Naar je boom!!!!!!!! Tja en dat hoort mijn baasje en dan is het gelijk uit met mijn uitstapje. Lieve mensen van de ''Moderne Papegaai'' ik heb het hier goed naar mijn zin. Ik ga nu stoppen!
Doeggggggg !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Een pootje van Max!!!!!!!!!!!
Rambo
Hierbij weer een update van Rambo, de 23-jarige grijze roodstaart die Mara in 2006 mocht adopteren. In februari hebben jullie nog kunnen lezen over Rambo’s eerste wandelingetje door de sneeuw, maar na een hap sneeuw geproefd te hebben, besloot hij dat wintersport niet zijn ding is en ging hij zo snel als hij kon terug naar de keuken.
De afgelopen weken heeft hij nagedacht welke hobby hij dan moet beoefenen, immers: “een moderne papegaai heeft ook hobby’s!”. Na een paar keer mee te zijn geweest naar stal met baasje Mara, besloot Rambo dat paardrijden misschien wel leuk zou zijn. En nu is hij inmiddels zover, dat hij al staat te trappelen van ongeduld als Mara de fiets klaarzet en haar paardrijlaarzen aantrekt om naar stal te gaan:
“Waar blijft ze nou….schiet toch een beetje op!”
Eenmaal op stal aangekomen, gaat Rambo het liefst bij zijn grote vriend Memphis zitten. Die laat hem tenminste met rust zodat Rambo zich goed kan voorbereiden op het paardrijden:
Nadat de veertjes gepoetst zijn, is het tijd voor het echte werk: paardrijden !!!
Bovenop de rug van Memphis heeft Rambo een prima uitzicht en kan hij de andere paarden op stal goed in de gaten houden. Memphis heeft een andere hobby: eten…. en dat blijft hij onverstoorbaar doen, zelfs met Rambo op zijn rug. Na een tijdje geeft Rambo zelf al aan dat hij de training vandaag voor gezien houdt, hij roept dan “Ballen….ballen…” wat zoveel betekent als “haal me hier af, ik wil nu met de bal spelen…”. En dat is zijn 2e favoriete hobby.
Groetjes van Rambo en zijn andere paarde- en vogelvriendjes.
 Freek en Willem
Halloo,daar is ze weer! Zie je willem? daar komt ze.....Dat is de dagelijkse begroeting als ik uit mijn werk kom. Gevolgd door een salvo van geluidjes en blij schuddende papegaaien. Geweldig toch? om zo begroet te worden!.Die 2 groene, ja die hebben heel wat verandering binnen dit gaaien gezinnetje meegemaakt. Eerder had Appie, de kleine geelkuif, het rijk hier alleen en terroriseerde het hele gezin. Met de komst van Freek en Willem, vroeger Jos en Amanzo genaamd, heeft hij leren delen en is hij stukken rustiger geworden. Drie vliegen in 1 klap dus.
Freek is een geelvoorhoofd amazone en Willem een blauwvoorhoofd amazone. Die twee waren en zijn nog steeds onafscheidelijk, alhoewel het stukje bij beetje minder wordt.
Freek en Willem hadden elkaar gevonden bij Saskia van de Dierenambulance in Purmerend. Ze kwamen beide uit geheel verschillende situaties, maar vonden elkaar erg aardig en probeerden steeds naar elkaar toe te komen. Daar zijn ze een setje geworden en daarom wilde de stichting ze eigenlijk ook het liefst samen plaatsen.
Eind September 2007 was het dan zover, ze verhuisden naar Oss. Maar goed ook dat ze met zijn tweeën waren met die dominante kaketoe buurman, samen staan ze sterk. Ze trekken dan ook het meest naar elkaar. Ze zijn graag samen buiten en douchen doen ze erg graag. Voor een wandeling zijn ze altijd te vinden. Voor een walnoot doen ze alles en ook fruit gaat er goed in. Harrisons laten ze nooit staan.
Na een paar maanden was er dan ook al steeds minder te zien van het grijze pyamaatje van Freek en nu , na ander half jaar vertoont hij helemaal geen plukgedrag meer. Freek is een temperamentvolle meneer terwijl Willem de rustige van de twee is. Samen vertellen ze hele verhalen en kunnen soms ook flink schetteren. Het zijn lieve vogels en zijn snel tevreden, ik zou ze nooit meer kwijt willen.
Kortom gezellige, vrolijke, gezonde, vriendelijke gaaien, mijn twee dikke vrienden!
Hier nog een fotootje van voordat ze hier kwamen wonen en erna.
Lorita
Eind februari is bejaarde Lorita bij ons komen wonen en vrijwel meteen heeft ze onze harten gestolen !
Lorita was duidelijk moe toen ze bij ons kwam. Zo’n reis op de oude dag valt ook niet mee. De avond van aankomst vielen haar ogen echt dicht van vermoeidheid. Met wat LTC (love, tender and care), goede nachtrust en positieve beloning herstelde ze gelukkig snel.
Eigenlijk zouden wij alleen de eerste opvang doen, maar tja, zo’n bejaarde schat konden we niet meer laten gaan. Na overleg kwamen we erop uit dat ons huisje maar het laatste huisje van Lorita moest zijn.
Als bejaarde amazone heeft Lorita wat extra zorg en aandacht nodig. Dat ze haar rechter-pootje niet goed kan belasten maakt niet uit. Ze kan zich goed redden en is allerminst zielig.
Als ze overdag niet (lang) naar buiten kan doen we de daglichtlamp voor d’r aan zodat ze toch vitamine D3 kan opdoen.
Douchen vindt ze best wel lekker maar het kost op haar oude dag ook best veel energie. Met name om weer op te drogen, maar dan krijgt ze de warmtelamp zodat ze goed op temperatuur blijft en het lekker behaaglijk blijft houden.
Slapen doet ze ook heel veel, maar dat is ook de leeftijd.
En buiten zijn, tja, dat is pas echt genieten ! Het lentezonnetje en wat wind door de veren doet haar helemaal druk worden. Je ziet dat ze het heerlijk vindt en wil dan ook eigenlijk niet meer mee naar binnen.
Lorita maakt het goed en begint al echt thuis te raken. Lachen en schateren kan ze als de beste. Ze heeft duidelijk plezier.
We zijn blij en trots dat Lorita een plekje in ons huis en onze harten heeft mogen vinden.
We hopen Lorita nog vele leuke jaren te mogen geven !
Bedankt, dat we Lorita hebben mogen adopteren.
Mercedes
Toen ze bij ons kwam was het de bedoeling dat het voor tijdelijke opvang was.
Ik weet eerlijk gezegd niet eens meer hoe lang het geleden is.
Ze was 17 jaar oud toen ze bij ons kwam.
Denk dat het 4 / 5 jaar geleden is.
Mercedes is geboren met artritis dat is ontstaan door voeding tekorten wat al kan zijn ontstaan bij de ouders.
Ze is vergroeid en kan dan ook niet lopen wel kan ze schuiven en klimmen.
Ondanks haar beperkingen is ze altijd super vrolijk.
In het begin was het wel even zoeken naar wat ze wel en niet kon.
Al gauw kwamen we er achter dat ze graag buiten is, met mooi weer gaat ze ook graag mee op de fiets, we hebben op het stuur van de fiets wat aanpassingen gemaakt.
Daar zit ze dan prins heerlijk te genieten van alles om haar heen.
Oehhhhhh hoor je bij elke bocht die we in gaan, dat is grappig om te horen als of er iets spannend gebeurt.
Ook kan ze heel grappig uit de hoek komen met haar opmerkingen en commentaar.
Ze zegt hele lieve dingetjes: héééé klein spookie b.v, maar ook onaardige dingen.
Daar maak ik op uit dat ze in het verleden bij mensen heeft gewoond waar ze met de ene een leuke band had en met de andere niet.
Ook is ze behoorlijk eenkennig, gelukkig is er hier niemand die daar wakker van ligt.
Het is niet zo dat ze een doelwit is van de overige gaaien, want die zijn wel snel.
Ze laten haar altijd lekker met rust, maar als zij de kans krijgt wil ze weleens aan de staart van de andere gaaien trekken.
Onder de douche vindt ze ook heerlijk ze wil er nooit uit.
Omdat ze haar rechter poot bijna niet gebruikt en haar tenen krom staan moeten we wel regelmatig de nagels vijlen, ook dat vind ze geen probleem.
Een nadeel van haar is dat ze niet in haar kooi poept en het heel lang ophoud tot ze eruit mag, helaas moet ik af en toe ook nog werken, ze kan ook niet los zonder toezicht als ze op de grond terecht zou komen is ze machteloos.
Als ze ergens is waar geen voerbakjes zijn ( b.v. als we gaan wandelen, strand)moeten we haar eten vast houden omdat ze dat zelf niet kan, als ze de kans krijgt probeert ze er ook nog van te profiteren en bied ze meteen haar kop aan, even kriebelen ja, hihihi
Lekker uitgekookt.
Zielig is ze echt niet en zo word ze ook niet behandeld, wel vind ik het jammer als ik de andere gaaien zie ravotten en spelen dat zij dat niet kan.
Van de tijdelijke opvang is niets terecht gekomen, zou mijn kleine spookie voor geen goud meer willen missen.
Siep
Héé, Hallo? Hooooi! Ik kom de woonkamer binnen. Hé! Hoi! Ik hang eerst even man jas op en doe mijn tas af. Hééhéé! Hooooi!! Er wordt zenuwachtig rondjes gedraaid in het hoekje van de kamer. Eerst maar even gedag zeggen dan.. Hoi Sieperdepiep! Even een kriebel over de bol, en vervolgens even wat te drinken halen. Zodra ik op de bank neergeploft ben, hoor ik een getrippel over de vloer. Klop, klop, klop.. een snaveltje op de grond. “Wie is daar?” vraag ik. Klop, klop, klop. Klinkt het nog eens en van onder de tafel komt een ondeugende Bonte Boer aangehuppeld. Nog een keer klopt hij met zijn snavel op de vloer en vervolgens klimt ‘ie langs mijn broekspijp naar boven. Uitdagend voel ik een knauwtje in mijn vinger, “grauw!”. Whaarh! Ik val hem aan met een kietelaanval en ik wordt grommend terug gepakt met een snelle snavelworsteling. Wanneer ik langzaam met mijn vingers dichterbij “gelopen” kom, gaan z’n vleugeltjes al om hoog… “Tiekel, tiekel, tiekel!” …ik kietel hem onder zijn vleugels. “Tiekel, tiekel, tiekel!” wordt ik nageaapt.. meer meer! In een snelle beweging leg ik hem op z’n rug ik kietel ik hem op zijn buik.. Maar dan is het genoeg. Siep draait zich om en gaat op m’n knie zitten. Het ene voetje verdwijnt langzaam in z’n dikke groengele verenpak. Diepe zucht…..zo… ze is weer thuis…
Zo gaat het dus vaak als de dochter des huizes thuis komt. Siep (voorheen Kliko) is nu al weer 3,5 jaar bij ons en is inmiddels dikke maatjes geworden met haar. Verder is het een echte Bonte Boer, die graag op zichzelf is. Hij laat zich zeker niet op zijn kop zitten en deinst niet terug voor zijn grotere huisgenoten, integendeel…hij daagt ze wel eens uit! Hij is vaak ondeugend en weet heel goed wanneer hij iets doet wat niet mag!
Ook hangt hij vaak de clown uit door zijn vele gebabbel met dat heerlijke `smurfenstemmetje`, en hij leert nog steeds bij! Ook samen dansen met Gijs de grijze roodstaart is een feest! Verder speelt hij graag met kleine knuffeltjes en rollebolt ermee in een gekke bui over zn kooi. Buiten zitten is heerlijk maar wandelen hoeft voor Siep niet zo hoor.
Voor de andere gezinsleden is hij niet altijd even makkelijk en je moet eigenlijk altijd wel op je hoede zijn, maar…….we zouden hem voor geen goud meer willen missen!!
Tony
Ik ben Tony,de rose kaketoe. Ik ben nu ruim een jaar geleden via de stichting bij mijn huidige bazinnetje gekomen,en ik moet zeggen ondanks mijn eigen kaketoe willetje ,gaat het erg goed met me! Ik zit overdag op de speelboom met Bobby , de grijze roodstaart die al bij Christel woonde toen ik kwam.Er woont hier ook een Polleke ,een geel voorhoofd amazone,maar die vind ik veeeeeeeeeeel te druk. Bobby en ik kunnen het goed vinden.Ik ben nog steeds wel een rare want ik zit het liefste ONDER een speeltje ,maar ja ben een kaketoe he!
Na het een paar weken te hebben aangekeken ga ik dan heeeeeeeeeeel voorzichig proeven en zo komen we iedere keer een stukje verder. Maar mijn bazinnetje en ik hebben alle tijd van de wereld . Een viendin van mijn bazinnetje is momenteel een nieuwe speelboom aan het maken voor buiten,want dat is nog niet mijn favoriete ding.Maar ik moet wel zeggen ze.Douchen vind ik ondertussen wel heerlijk!Al met al ben ik wel blij dat ik hier terecht gekomen ben.
groetjes Tony
Even een bericht van baby Pino
Het gaat heel goed. Hij is vandaag 1 februari 14 dagen bij me en wat is het een schat.
Pino eet goed, kletst en fluit de oren van je hoofd en stapt goed op. Hij is nergens bang voor . Ik heb hem dus met het huis en buiten kennis laten maken en dat was geen probleem. Pino vindt het buiten geweldig. Hij kijkt zijn nog donkere oogjes uit en ziet alles; vogels, vliegtuigen en de honden en de poes. Alles is interessant voor hem. Douchen vindt hij heerlijk.
Pino heeft al vriendschap gesloten met de andere 2 grijsjes en de bonte boer en de roodbuik.
Het is of ik Pino al jaren hier heb, zo vertrouwd.En Pino is ook heel lief voor mij en al de andere mensen die hij in deze afgelopen 14 dagen ontmoet heeft.
Het is een kleine kanjer waar ik vanaf de eerste minuut stapel gek op ben.
Bedankt dat ik deze lieverd heb mogen adopteren .
Rocco
Rocco is alweer een tijdje bij ons, en is niet meer weg te denken in ons gaaiengezinnetje!
Hij heeft het prima naar zijn zin, hij kletst gezellig, en vraagt
bijvoorbeeld elke avond heel netjes of we een bakkie koffie willen.
Als we de kamer binnenkomen krijgen we een heel lief, Poeppieee te horen en voor hij
gaat slapen moet er natuurlijk nog even gekust worden, met een reuze smakgeluid erachteraan.
En zo kan ik nog wel even doorgaan… Rocco blijkt echt een kletsmajoor namelijk.
Rocco was in het begin wat terughoudend, maar heeft ondertussen geleerd dat het spelen op de boom echt heel erg stoer is! Vooral die oranje box vol met leertjes die er hangt is zoooo leuk!! Meteen als hij op de boom zit is hij ermee in de weer.
In zijn kooi hangen ook de nodige speeltjes die zijn ook niet ongeschonden uit de strijd gekomen.. Kralen liggen in duizend stukjes op de bodem van zijn kooi.
Tussendoor moet er natuurlijk wel even pauze gehouden worden, een stukje appel of banaan gaan er dan ook maar wat graag in! Meloen is ook favoriet, echt een fruitmonster dus.
Samen met zijn “broers” en “zus” maakt hij heel wat mee; Rocco is al een paar keer mee geweest, op visite bij oma o.a. en straks weer mee naar de camping! Lekker de hele dag buiten zijn, en visite krijgen van de kids op de camping die de papegaaien natuurlijk super interessant vinden! Lekker wandelen met de buggy in de bossen, en tussendoor nog wat appel snoepen… nou dat moet goed komen!
Dan kan Rocco meteen aan iedereen laten zien wat hij zo goed kan; Dansen! Hij kan hele liedjes samen met het vrouwtje fluiten, met bij behorend dansje, heerlijk gewoon.
Samen met Logan, die ook zo van muziek houdt is het hier een heel bewegelijk gebeuren soms.
Daarom heeft hij bij ons nu dus al een bijnaam gekregen: Rocky de Rocker
De Dino die geen Dino was….
Dino kwam bij ons in oktober 2007. Een rustige, tamme wat angstige, onzekere en ‘de kat uit de boom kijkende’ grijze roodstaart van 4 jaar. Wegens familieomstandigheden herplaatst.
Direct na Dino’s arrivé aan ons adres zijn we naar de dierenarts gegaan voor chippen en geslachtsbepaling. Dino bleek geen Dino maar een Hilja te zijn.
Als prille papegaai eigenaren was het voor ons ook erg wennen en vooral veel leren hoe je het beste met zo’n dier moet omgaan. Natuurlijk hadden we ons goed ingelezen en voorbereid maar praktijk ervaring hadden we nauwelijks.
Ondanks alle goedbedoelde inspanningen ging ze na een aantal maanden plukken. Na een workshop en bezoek bij de vogelarts in Meppel werd ons duidelijker wat we niet helemaal goed deden en sindsdien gaat het eigenlijk een stuk beter met de dame.
Nu 1,5 jaar later, is Hilja een veel stabielere en vooral blije papegaai! Nieuwe dingen zijn nog steeds een beetje eng. Ze heeft er bijvoorbeeld een half jaar over gedaan om te leren dat een tak leuk is om aan te knagen. Maar met veel geduld komen we elke keer een stap verder.
Ze gaat elke dag mee naar het werk van Mardou, een dierenartspraktijk, waar ze alle soorten katten kan nadoen (een bange, blije of boze kat kan ze heel goed onderscheiden) en veel interactie heeft met de cliënten. We krijgen alleen maar positieve reacties, de mensen vinden het geweldig. We grijpen dit meteen aan om goede voorlichting te geven over het hebben van een papegaai en helpen zo ook papegaaien die al in bezit zijn maar niet de juiste voeding en verzorging krijgen.
Al met al hebben we, naast een gelukkige papegaai, een welkome en succesvolle uitbreiding van ons gezin.
Mardou en Rolf
Baby Pino is geadopteerd. We horen uiteraard regelmatig hoe het met hem gaat. Hier
alvast een foto van hem bij het nieuwe gezin.
Manolito
Manolito is onlangs geadopteerd. In zijn nieuwe gezin is nogal wat bedrijvigheid. Zo worden daar schommels gemaakt voor de stichting en dat vraagt de aandacht natuurlijk. Af en toe gaat Manolito even proefschommelen...
Rambo
Rambo is enkele jaren terug geadopteerd. We krijgen nog regelmatig een update van deze leuke gaai. Hier wandelt Rambo een stukje in de sneeuw....lekker een beetje aan geproeft, maar dan snel weer op weg naar de keukendeur en naar binnen.
Jip
Het adoptiegezin van Jip stuurt regelmatig een update;
'Op visite gaan, wandelen, een stukje met de auto rijden, niets is te gek voor onze grijze gaai! Hij vindt alles fantastisch en interessant. Jip heeft ook al wat woordjes erbij geleerd. Zo zegt hij spontaan de naam van onze andere papegaai en miauwt als de kat voorbij loopt. Jip is een papegaai die al vanaf dag 1 ons hart gestolen heeft. We zouden ons geen moment meer zonder hem kunnen voorstellen.'
Basje
Met Basje, de witvoorhoofdamazone gaat het uitstekend. Basje heeft een nieuw thuis gevonden. Het adoptiegezin stuurt regelmatig een update hoe het met hem gaat.
Jip
Met adoptiepapegaai Jip gaat het uitstekend. Het adoptiegezin is dolgelukkig met Jip, en Jip is blij met zijn nieuwe thuis. Medewerkers van de Stichting houden regelmatig contact met adoptiegezinnen. Ook de afstandsgezinnen, krijgen -indien gewenst- een update over de vogel waar afstand van is gedaan.
Hierbij een foto van Jip. Met dank aan het adoptiegezin.
Van Rob en Carla Westerbroek kregen we al eerder een reisverslag van Bram. Deze zomer is hij weer mee geweest op vakantie met een zeiljacht.
Lees verder:
Cosmo speelt verstoppertje
Cosmo de blauwgele ara woont bij een van de opvanggezinnen van Stichting de Moderne Papegaai. Het opvangen van papegaaien is veelal leuk en dankbaar werk. Veel papegaaien hebben niet veel meer gezien dan de binnenkant van de kooi. Als je na verloop van tijd je opvangertje ziet opbloeien en ziet genieten van het leven geeft dat veel voldoening.
Dagelijks wandelen hoort er bij. Frisse lucht, de zon en de wind door je veren voelen is heerlijk. Tijdens de wandeling is er altijd wel wat te zien. Zoals een haas, eendjes en andere vogels.
De honden gaan natuurlijk ook graag mee
Baloc de Husky houdt alles goed in de gaten
Maar als Baloc even niet oplet.......
Bedenkt Cosmo dat er spannendere avonturen te beleven zijn......
En neemt de kuierlatten!
Max de grijze roodstaart volgt alles op de voet en wacht af wat er komen gaat.
Ondertussen heeft Cosmo zich verstopt in het lange gras en denkt dat hij onzichtbaar is.
Helaas voor Cosmo heeft Baloc hem al weer snel gevonden. Het verstoppertjes spel is uit.
En de wandeling gaat weer verder
Deze foto is opgestuurd door een van onze vrijwilligers. De foto werd gebruikt als reclame voor het fietsenmerk gazelle halverwege de vorige eeuw. De foto laat zien dat het concept van de moderne papegaai blijkbaar al bijna een eeuw oud is!
|
|
